Browsed by
Forfatter: Knut Robert Knutsen

Mellom to stoler

Mellom to stoler

Sigbjørn Lilleeng sin romopera.

Lilleeng si nye bok «Mellom Planeter» er sett i verdsrommet på eit forfallent lasteskip, med forteljinga stort sett sentrert rundt den typen slice of life-situasjonar Lilleeng har jobba så mykje med sidan «Nebelgrad Blues», og eit B-plott om muterte romrotter som skapar dramatikk, sjølv om eg ikkje skal spoile for mykje der.

Hovudpersonen, Mikael, har visse gnissingar med medarbeidarar, gir si venninne Jeane på båten fordi han er hekta på ein offiser (eller administrator) ved namn Heidi, og er elles stort sett umotivert, usympatisk og reaktiv gjennom heile boka.

På eit enkelt overflatisk nivå er boka bra. Lilleeng er ein dyktig teiknar, han seier sjølv i forlaget sitt materiale at han visuelt la seg på noko mellom Charles Burns, Sprint og japanske påverknader, og det merkast. Det fungerer her, òg. Han er utan tvil ein særs dyktig teiknar. På slike ting som dialog så står framleis ein del att, men han er betre no enn på «Generator»(2012).

Viss dette hadde vore ei lettbeint genre-historie retta mot ungdom i 14-15 års alderen a la Über-antologiane så kunne eg sagt meg ferdig der. På det nivået er ikkje problema ved boka så merkbare.

Problemet er at det er så uklart kva Lilleeng eigentleg har prøvd å gjere her, og hans eigne kommentarar i forhold til kva han meiner boka er på Jippi si heimeside, gjer det enno meir utydeleg.

Det synast som om Lilleeng har ynskt å fortelje ei historie med djup tematisk klangbotn, nesten inn i magisk realisme, som ikkje er ute av takt med hans fokus på slice of life-historier, men han gjer ingenting med det potensialet som ligger i premissen. Til slutt er det berre eit B-film plott som sluttar abrupt midt i vendepunktet i 2. akt  kryssklippa med eit forenkla trekantdrama og ein deus ex machina-avslutning  som ikkje gir meining for karakterane.

Hadde det vore retta mot ei yngre målgruppe som ikkje er så kravstore, så kunne det fungert, men når Lilleeng så inkluderer fleire eksplisitte sex-scener som i min ungdom ville ha betydd ikkje berre 18-års grense, men behov for sensur med svarte merkelappar, så sender det for meg eit signal om at det er meint som ein vaksenserie. Der fungerer den ikkje.

Ikkje det at eg trur at ein 12-åring ville fått sår på sjela av å sjå desse sex-scenene, men dei verkar malplassert og som eit unødig hinder for den målgruppa.

Lilleeng seier at han ynskte å fortelje ein feministisk historie,  men problemet i så måte er at boka først ikkje består Bechdel-testen (to kvinnelege karakterer som har minst ein full scene åleine der dei ikkje snakkar om menn), og dei to mest framtredande kvinnene er enkle sjablongar som ikkje har noko sjølvstendig agenda. Deira einaste funksjon i plottet er å ha sex med hovudpersonen Mikael.

Lilleeng synast ikkje å ha oversikt nok over sci-fi-troper til å unngå klisjeer eller å få miljøet til å verke realistisk , og der ein del merkelege val kunne ha vore forsvart som metaforiske konstruksjonar innan magisk realisme, så forblir det uforløyst. Der eldre sci-fi a la «Flash Gordon»  på 1930-talet har eit klart øvre middelklasse-perspektiv, så hadde mellom anna «Alien» på 1970-talet og «Red Dwarf» på 1990-talet eit utprega arbeidarklasseperspektiv og det er der denne boka passar inn. Men for meg som tidlegare transportarbeidar /bryggesjauar så framstår til og med skildringa av dette miljøet som overflatisk og lite autentisk i denne boka. Med mykje sci-fi og fantasy så er det ikkje problem med vitskapen eller magi som gjer at lesaren mistar trua på historia, det er når det mest kvardagslege ikkje gir meining. Slik er det for meg her.

Det er mogeleg at Lilleeng har tenkt tankar om kva forskjellige ting betyr og korleis dei gir meining, men det har ikkje landa på papiret.

Eg skulle ynskje eg kunne vere meir positiv enn det, for Sigbjørn Lilleeng er ein veldig dyktig serieskaper.

Mellom Planeter
Av Sigbjørn Lilleeng
ISBN 978-82-92226-64-3
132 Sider
270 kroner
Jippi Forlag

Julehefter 2016: Amerikanske travarar

Julehefter 2016: Amerikanske travarar

Jula bringer som vanleg med seg julehefter av amerikanske stripeserier som i stadig større grad synast å berre vere for spesielle høve som jul.  Mange av dei kan lett oversjåast mellom dei nyare, norskare og meir profilerte. Dei er likevel gjerne nokons favoritt.

 

pusurPusur
Av Jim Davis’ Studio
32 Sider
Kr. 59,90
Egmont Kids Media

Jim Davis og hans studio durar fram med sine velfriserte Pusur-striper, desse er frå 2015.  Dei tidlege dagane med røff strek og sylskarp humor er langt bak oss og sjølv om tittel-vignettane på sundagssidene i dei siste åra har vore det mest fengande med stripa så har dei valt å bruke nokon sider til dagsstriper i staden.

Med unnatak av ein knallgod vignett-homage til Will Eisner sin «The Spirit» så er dette grei underhaldning, men av typen som lett går i gløymeboka.  Mettande og velsmakande, men tomme kaloriar.

 

Tommy Og Tigern
Bill Watterson + Stephan Pastis og Paul Gilligan
32 Sider
59,90 kr.
Egmont Kids Media

Det er Tommy og Tigern, så det er bra. Eit par ganske greie sekvensar, mellom anna om Tommy sin Alaska-utflukt.  Paul Gilligan bidrar med Bar Bikkje. Rosinen i pølsa her er Stephan Pastis sin «Perler for Svin»-sekvens som Bill Watterson teikna 3 striper til, saman med alt relevant materiale kring den hendinga.  Så for dei som ikkje fekk den med seg første gong så er den vel presentert her.

Tommy og Tigern har gått så mange gonger i reprise at det vert slitsamt å gjenta et det er ein av verdas beste serier, så det er vel spesialsekvensen som er det største trekkplasteret.

harekHårek
Av Dik Browne
32 Sider
Kr. 59,90
Egmont Kids Media

Hårek er alltid fornøyeleg.  Stripene her er frå 1984 som var eit toppunkt i seriens popularitet og kritiske mottaking. Ikkje like naiv og sjarmerande som i dei første åra, men framleis bra.  Eit greit utval men utan dei meste markante og spanande birollefiguarne og situasjonane; her er det fokus på kjernefamilien i stripa. Så ikkje toppen av bunken i år.

 

billyBilly
Av Mort Walker
32 Sider
Kr. 59,90
Egmont Kids Media

Billy sundagssider frå 1995, litt vel mykje på tomgang denne gongen.  Velbrukte situasjonar med eldre karakterar som Generalen og Sjanten som ikkje heilt finner seg til rette i eit samfunn som går dei forbi.  Utan dei store sprella, mange gags er for  forutsigbare.

 

snofteSnøfte Smith
Av Fred Lasswell
32 Sider
Kr. 59,90
Egmont Kids Media

Årets Snøfte er frå 1971.  Det er den sedvanlege fleipinga med amerikanske fjellbønder, forankra i ein 1930-tals stereotypi.  Det er framleis velteikna og velkonstruerte gags og eit stykke vekke frå å gå på tomgang, men meir godlynt humring enn gapskratt.  Greitt som tidtrøytte midt i juleheftebunken, men framleis kanskje mest morosamt for dei av oss som er litt kjend med landleg humor.