DRAFT - ARTIST TALK (21.05.16 )
Initiativstakarane bak Norges nyaste teikneseriefestival inviterte til uhøgtideleg teiknarsamtale fredag kveld.
«Det skjer mykje på teikneseriefronten i Norge, men eg synes alltid det kan skje meir», uttalte serieskapar Fredrik Rysjedal på den aller første DRAFT-festivalen i går kveld. Festivalen fann stad på Amalies Hage, bokkafeen til Bergen Offentlige Bibliotek, og den stemningsfulle kafeen var fullstappa då Rysjedal og med-initiativstakar, Åge Peterson, introduserte det korte, men varierte programmet.
F.v. Sharmila Banerjee, Will Morris, Anders Kvammen, Anja Dahle Øverbye, Åge Peterson og Fredrik Rysjedal
Ingen teikneseriefestival utan ein uhøgtideleg fellessamtale med gjestene, eller «Artist Talk» som det heitte i DRAFTS program. Panelet besto av Sharmila Banerjee (tysk serieskapar busett i Norge, jobbar med ei teikneseriebok for den norska marknaden), Will Morris (skotsk serieskapar tilknytta m.a, Vertigo og Nobrow), Anders Kvammen (aktuell med teikneserieboka «Ungdomsskolen») og Anja Dahle Øverbye («Hundedagar»). Anja jobbar for tida med eit prosjekt som også har tilknytting til festivalbyen; hennar neste teikneserie blir eit sjølvbiografisk verk om studentlivet hennar i Bergen.
Anders Kvammens bokdbut
Anders Kvammen er truleg den som er mest aktuell. Sleppfesten for hans «Ungdomsskolen» var 11. mai, etter eit arbeid han omtala som «veldig, veldig vanskeleg. Kvar dag tenkte eg at eg blir aldri ferdig». Det har også vore ein læringsprosess: Før han søkte om stønad hadde han t.d. ikkje tenkt på det som naudsynt å skrive eit manus. Men det tunge arbeidet har gitt meirsmak; han har allereie ei ny teikneseriebok i tankane.
Kveldens første spørsmål til heile panelet var: Kva var den første teikneserien du laga? Sharmila skilte seg litt ut i den forstand at ho hugsa godt tilbake til barndommens eksperiment. Ho var 6 eller 7 då ho laga sin første serie, ein superhelt/science fiction/funny animal-sak om ein kanin som fekk superkrefter av å ete radioaktivt avfall.
Anja Dahle Øverbyes “Hundedagar” var ein særs personleg historie
Anja, som ikkje hadde eit tett forhold til teikneseriar før ho var vaksen, hugsa ikkje så langt tilbake, men for 3-4 år sidan laga ho ei teikneserienovelle, «When I met a Cowboy», som liksom var starten på serieskaparkarrieren. Erik Falk fekk sjå serien, og meinte det var potensial i den. Også Will Morris hugsa ikkje for langt tilbake; dei første seriane hans var dei han begynte å selje på kunstmesser for få år sidan. Og for Anders var heller ikkje dette ei barndomsoppleving; som sin første serie reiknar han ein stripeserie han fekk publisert i studentavisa Universitas.
Neste spørsmål var kanskje litt meir diffust: Er det viktig for dykk å bruke spesifikke stader i seriane dykkar? For Anders’ del hadde han berre endra Engebråten skole (på Kjelsås) til Løkkebråten. Will meinte at han ikkje har fantasi nok til å skape sine eigen verdenar, så han held det verkelegheitsnært. Sharmila legger generelt mindre vekt på stader, og heller meir på kjemien mellom figurane hennar. Dessutan, la ho til, har seriane hennar helst få og enkle bakgrunnar.
“Villmarken” i Forresten 29 var Sharmila Banerjees forrige teikneserie på norsk
Tredje spørsmål til heile panelet handla om norske teikneseriar sett frå utlandet. Her bør ein forresten legge til at heile samtalen gjekk på engelsk av omsyn til Will, som ikkje kan norsk, og Sharmila, som kan det, men ga inntrykk av at ho var betre i engelsk. Sistenemnte måtte innrømme at ho visste ingen ting om norske teikneseriar før ho vart saman med ein nordmann som også var serieskapar. Will hadde heller ingen kjennskap til norske teikneseriar på førehand, noko han forklarte med at britar er late og ikkje gidder å omsetje noko framandspråkleg. Importerte teikneseriar er difor mest amerikanske for dei.
Sjømannsforteljinga “The Silver Darlings” er Will Morris’ hittil mest kjente teikneseriealbum
Neste spørsmålet til heile panelet dreia seg om daglege arbeidsrutinar, og igjen viste det seg å vere ein ting som mange av deltakarane ikkje hadde tenkt noko vidare over. Will svarte at han prøver å finne ein rutine. Framleis bruker han for mykje dagtid på «nyheiter» (inkludert videospel-nyheiter, la han lurt til). Sharmilas rutine er å la det til einkvar tid aktuelle arbeidet ligge minst ein dag, for å få kritisk distanse til det, og utvikle ei betre vurderingsevne. Anders har ingen spesielle rutinar. Nokon gonger får han mest gjort på føremiddagen, andre gonger begynner han ikkje før seks om kvelden. Anja, derimot, har barn heime, så ho står opp tidleg uansett. Rutinane hennar i fullstendig ordna rundt det, men som ein generell regel må ho alltid stenge av internett på dagtid for å få noko gjort. Avhengigheita av sosiale media blir elles for stor. Også ein viktig del av den daglege rutinen hennar har det vorte å få venninner og naboar til å skjøne at det ho driver med faktisk er å rekne som ein jobb.
Avsluttande spørsmål handla om inspirerande teikneseriar, og her var det lettare for eit samla panel å ha tydelege svar klare: «Notes for a War Story» av Gipi (Gianni Pacinotti) gjekk sterkare inn på Will enn nokon anna bok har gjort. Anders har tydelegevis god kjennskap til den sjangeren han sjølv har gitt seg i kast med, for han valde seg den særs utleverande sjølvbiografien «Peepshow» av Joe Matt. Anja valde seg også ein tittel i same sjanger som ho sjølv har bevega seg i, nemlig Vanessa Davis’ oppveksthistorie «Make me a Woman». Sharmila gjekk for Julie Doucets «New York Diary», ein historie ho verkeleg kunne relatere seg til – pluss seriane til Olivier Schrauwen, som ho meiner berre blir betre og betre.
SLEIVDAL I FRY FLYT <- Eldre | Nyere -> TEMPO TOSIFRET