«Bilde av en brennede Tesla» er ein adaptasjon på sida av det meste vi har sett innan norske teikneseriar, og var avhengig av ein serieteiknar som kunne gjere dramaet til sitt heilt eige.  Annika Linn Verdal Homme er ein slik serieteiknar.   

Verdal Homme er frå før av mest kjent som frontfigur i pønkrockbandet Daudfødt. Ho er også illustratør, og har utgjeve eigne teikneseriefanziner. I gamle dagar, dvs. på 2010-talet, hadde ho truleg vore nøydd til å gå gradane som teikneserieskspar, kanskje ved å bidra med teikneserienoveller i Forresten i nokre år, før ho kunne kome med eiga bok. Forresten er vekke, men bokbransjen satsar på teikneseriar, i alle fall for barn og ungdom. Dermed kunne Verdal Homme gå rett vidare til å bokdebutere på eit etablert forlag, i dette tilfellet Aschehoug. Haka, viss en kan kalle det for noko sånt, var at ho måtte bruke manuset til ein etablert forfattar, Fanny Vaager.

Ikkje for det, Verdal Homme ser ut til å ha hatt stor kunstnarisk fridom i den grafiske utforminga av Vaagers historie, med nærmare 300 sider til rådigheit. Sjølve premissen for boka må også ha vore ei utfordring for ein serieteiknar med vyar. Kjeldematerialet til «Bilde av en brennende Tesla» er Brageteatrets podcast-høyrespel med same tittel, i seg sjølv eit uvanleg førelegg som bringer med seg eigenarta løysingskrav.  

I «Brennende Tesla» får Asha, Ivy og Farzana i hip hop-jentegruppa YMGM i oppdrag å lage ei reklamelåt for oljeselskapet Noröil (ikkje blant dei mest kreative parodinamna, men okay). Etter mykje diskusjon om etikk og mykje rasjonalisering, blir dei einige om å lage ei låt berre for å «fakke» med dei. Ikkje at representantane for Noröil ser ut til å oppfatte det sånn. Dei er tilfredse, sjølv når nokon postar videoar av valdelege overgrep og brennande bilar, ting som kan bli knyta til kampanjen rundt låta.  Men inst inne skjønar alle at nå begynner ting å rakne. Dei veit berre ikkje på kva måte, eller kor ille det blir. 

Som satire er «Brennende tesla» vellukka. Om den ikkje er så subtil, og historia har ei slagside, er den uansett open for tolkingar, og ikkje direkte føreseieleg. Dei tre jentene i YMGM røper tidleg at deira eiga idealisme er noko skrøpeleg.  På den andre sida fungerer nokre av seriens meir vellukka poeng fordi dei er så opplagte, med Noröils slagord «Vi tar ansvar, så resten av Norge slipper» som det beste dømet.

Referansane til kontroversen rundt Black Box-teatret lurar i bakgrunnen, men er for indirekte til å datere historia. Det er derimot ikkje Erna Solberg sitt gjestespel i rolla som statsminister på slutten av boka. Statsministeren sine replikkar er dei same som i podcasten, men figuren var den gongen nøytral og namnlaus, og minna ikkje om Solberg (ikkje om Støre heller, for den saks skuld). For bodskapens skuld var det betre, mindre distraherande.

Elles er dei fleste av Verdal Homme sine kunstariske grep særs velkomne. For å få med mest mogeleg av historia bruker ho ein og annan scene med «talking heads»-ruter, men overvegande er variasjonen stor, og også dialogsidene har jamt over mykje rørsle. Ho boltrar seg i heilsider, screenhots av meldingstekstar og frå sosiale media, leik med perspektiv, abstrakte motiv og fargekodingar. Asha, Ivy og Farzana er alle saman såkalla «minoritetsnordmenn», noko som er lett å sjå, men utan at ein gjer eit nemneverdig poeng ut av det. For å distingvere jentene frå dei «etnisk norske» karakterane (særleg mennene), er dei farga i ulike nyansar av lilla.

Ei særskilt utfording må det ha vore å gjenskape scenane med den nyfødde, uhyggelege kjempebabyen. I det som elles er eit ganske realistisk, om enn mørkt satirisk drama, er denne eit påfallande surrealistisk, men for historia essensielt element. Verdal Homme valde klokeleg å la figuren vere diffus, og å tydeleggjere den først i forteljinga sitt klimaks. Eg føler at den burde ha fått forbli diffus også då, men serieskaparen har i alle fall halde på, for ikkje å seie forsterka, det groteske og djupt surrealistiske ved sjølve scenen. Heilt til det siste.  

Ein heilt grei teikneserieadaptasjon er ikkje uvanleg. Å avansere forbi det nivået er meir uvanleg, men Annika Linn Verdal Homme har oppnådd dette. Ho har gjort forteljinga til si eiga. Hennar «Brennende Tesla» er ikkje eit illustrert radioteater. Den er visuelt stilfull, ubehageleg, og på nær unik.   

Bilde av en brennende Tesla
Skrive av Fanny Vaager,
Teikna av Annika Linn Verdal Homme
294 sider
399 kr. (veil.)
Aschehoug