Karstein Volles refleksjoner fra koronatiden er endelig samlet på norsk, først til bittersøt fornøyelse og etter hvert til stadig mer ettertanke.  

I skrivande stund verkar «Koronadagbøkene» meir aktuell enn nokon sinne. Men kvar krise har sine fasar, og den fasen som boka skildrar, framstår allereie i ettertid som noko heilt særskilt.

James Joyce sin skugge fell «som ei endelykt, uhøyrleg gjennom universet og ned på alle levande og døde» i Fedre og døtre.

Lars Fiskes «Mitt liv som teikning» er ein sjølvbiografi  som eksisterer først og fremst fordi serieskaparen hadde tilgang på ein bestemt detalj.

Anders N. Kvammen kommer neppe til å gå tom for historier han vil fortelle fra virkeligheten. Men skulle han trenge en ekstrajobb vender han gjerne tilbake til gravlunden. Serienett har snakket med ham om «Jobb»

Anders Kvammens «Jobb» er et vellykket og gjenkjennelig sosialrealistisk verk som balanserer det pessimistiske og det optimistiske på gripende vis.

Steffen Kverneland er sin eigen beste karakter, noko han både beviser og oppsummerer i «Slyngel De Luxe».

Den fjerde delen av «Fremtidens Araber» er beretninga om ei, rute for rute, varsla katastrofe. 

Når Jippi Forlag venter til slutten av året med å presentere nye norske tegneserier forsvinner noe av overraskelsesmomentet. Til gjengjeld blir bidragene bedre og bedre.

Frå juli 2018 til 1. nyttårsdag 2019 førte TegneHanne ei teikna dagbok. Resultatet er «Ikke tenk på meg», eit engasjerande innsyn i hennar nåverande fulltidsbransje. Mellom anna.