Ein må kanskje rope litt høgare for å få merksemd i dagens litteraturklima, men Ørn svever majestetisk utan gimmicken som omkransar boka.

Gunnhild Kongemor får endeleg sin eigen saga, tilpassa vår tid. På godt og vondt.

Det personlege er politisk i Isabelle Marogers grundige utforsking av det nazistiske Lebensbornprogrammet, mor hennar og seg sjølv.

Peder Hornseth Nygaards Supernova deler fleire trekk med eigenskapane til ein ekte supernova, i både positiv og negativ forstand.

Anders Fjeld og Esben S. Titlands undergangskarneval, No Future, er eit sprelsk og merkeleg optimistisk framtidsscenario.

Den uimotståelege kombinasjonen av humleforsking og motstandsarbeid under krigen blir respektfullt teikna fram i Lene Asks biografi, «Astrid Løken – Å sloss med varsomme hender.«

I «Sort lam» tek Oliver Levang oss med på ei mørk reise gjennom utanforskap, tenåringsangst og mordarklovnar.

Gaiman og Russells teikneserieversjon av Norrøne guder held i del to fram med å puste nytt liv inn i nesten tusen år gamle tekstar. Med humor og truskap til kjeldene gir boka ei spanande og underhaldande innføring i norrøn mytologi.

Malik Sajads sjangeroverskridande oppvekstskildring, Munnu: En gutt fra Kashmir, er både ei kunstnarmyte, ein fabel og ein dokumentar. Boka løftar fram den kasjmirske konflikten på ein inntrengjande måte.

Keum Suk Gendry-Kims andre teikneserie på norsk, Ugress, er ein øm og ubehageleg dokumentasjon over overgrep mot koreanske kvinner under den andre verdskrigen. Boka fortener mange lesarar.