Det kom ingen sjangerantologi med «Über»-vignetten i år, men i staden ein antologihyllest til norsk sjangerforståings gudfar.

«Kyprians Hemmelighet», bind to i Spilledåsen-serien, introduserer et nytt mysterium og et par nye bifigurer, men den underliggende tematikken om fremmedhet ser ut til være det viktigste elementet i boka.   

«Følgesvenn» er den femtende Nemi-stripesamlingen, men etter så lang fartstid er det ennå er det ennå betydelig rom for utvikling.

I «Den fjerde dimensjon og en halv» går Alene-serien over i en ny fase, og står omsider fritt til å adressere tegneseriens egentlige premiss.

Frå juli 2018 til 1. nyttårsdag 2019 førte TegneHanne ei teikna dagbok. Resultatet er «Ikke tenk på meg», eit engasjerande innsyn i hennar nåverande fulltidsbransje. Mellom anna.

Johh S. Jamtli fabulerer mindre i sin andre krigstegneserie «Operasjon Muskedunder», men resultatet er friskt og annerledes nok.

Dahle og Markhus’ «Ring, Ring!» beveger seg konstant i grenselandet mellom bildebok og tegneserie, og er et like fascinerende eksempel på begge formater.

Ein ting som slår meg med årets utval av teikneseriar frå Bergens 24t er den gjennomgåande behagelege estetikken. Her er det lite verkeleg eksperimentering.

Julehefta flommer over av gamalt stoff. Det kan vere slitsomt, men noko av det er verdt eit gjensyn. 

Kva lever ikkje opp til sitt potensial i det årlege julehefteskredet?