Kreativiten i norske stripe-og ruteserieteiknarar sine julehefte er jamt over høgt i år. Dei fleste gir litt ekstra. Med varierande resultat, sjølvsagt.

Juleheftemarknaden er knallhard, men nokre nykommarar har framleis ein sjanse, ikke minst takka vere bokhandeldistribusjonen og ein satsingviljug føreleggar.

Bjørn Ousland kjem nok til å halde fram med bildebøker og eventyr resten av sin kunstnarlege karriere. Så då kan han like gjerne gjere det ordentleg.

«Tidsvampyrene» er den første Edward Rubikon-boka som er sci-fi, eller i alle fall science fantasy, heller enn gotisk fantasy. 

Endring er stikkordet for den femtende Lunch-samlingen. Men jo mer Lunch endrer seg, jo mer forblir serien den samme. Heldigvis.

Flu Hartberg har skapt et velkomponert og supertight multidimensjonalt univers som spenner over tid og rom. Unn deg selv å lese boken mange ganger. Den er så proppfull av mystiske spor og detaljer at én gang ikke er nok.

Bok 21 av Pondus er ikkje berre ei bok. Den er nyaste bit av ein pågåande epoke med norsk teikneseriehistorie. Så kva briller skal ein då lese den med? Som ein god nerd i Pondus-tradisjon har eg mange briller på lur. 

Å ta noe gammelt for å gjøre det nytt er aldri uten risiko, men når det fungerer så godt som dette må det være lov å strø om seg med superlativer.

Ikkje rare undergangen alt i alt, men med tredje bindet av «Floke» står Ida Neverdahls tolking av norrøn mytologi generelt, og ragnarok spesielt, igjen som unik innan eit velbrukt tema.

Langt på overtid i forhold til planen takker Vazelina Bilopphøggers for seg med avskjedskonsertene i Oslo Spektrum denne helga. Fra før av er de i mål med å samle tegneseriene. Nesten.