Dei fleste bidragsytarane til Outland Rakkan fortset å vise forbetring ettersom føljetongane skrider fram. Godt er det, for nokre av dei kan vere med oss lenge.

Tegneserieromanen «Fantomrakettene» av Tore Aurstad og Andreas Iversen lover en grøssende leseropplevelse, men snubler dessverre i sine egne løse tråder og logiske brister.

At «Katten og kråka» endeleg gir Trine Lise Normann høve til å utfalde seg skikkeleg, er god nok grunn til at den skal eksistere.  

Ein skulle tru det var meir enn nok av «offisielle» Disney-julehefter – og det er det! – men me har greidd å grave opp endå nokre til frå kioskhhyllene. Men på toppen tronar den vanlege mistenkte.

Dei «gode gamle» har sikkert godt av litt fornying, men nyvinninga Larris julehefte skuffer stort.

Å opne eit nytt nummer av Weltschmerz er som å kome heim igjen. 

Sjølv når ho famlar litt har Ida Neverdahl meir kontroll enn dei fleste, i andre boka om Floke.

“Skare” er en tydelig cinematisk fortelling, men valget av Thomas Falla Eriksen gir den egenart som tegneserie.

Dei moderne norske seriane, i tydinga «post-Pondus», dominerer som vanleg sjokkselgaren; i år kanskje meir enn nokon sinne takka vere ein ekstra innsats frå Strand forlag. Men kva er best? Serienett sin redaksjon har nokre klare favorittar.

«SNAKKEBOB, jeg?» må karakteriseres som et hvileskjær fra den semiotiske tegneseriepoeten Tim Ng Tvedt.